Szkielet człowieka cz. 2

Przede wszystkim mówiąc w ogólności o szkielecie, zauważyć musimy, że wielkość jego u ludzi pierwotnych, jest również zmienną jak i u dzisiejszych. Bohaterskie postacie przeplatają się z drobnymi. Szkielet z Furfooz ma 1,50 m. długości, z grobowca pod Cefu 1,55 m., szkielety z Perthi – Chwareu w Walii według Dawkinsa, 1,57 i 1,67 m. Mamy przeciętną wielkość pięciu szkieletów męskich znalezionych w Cro-Magnou oblicza na 1,78 m.; starzec z Cro-Magnon ma 1,82 m., kobieta tamże znaleziona 1,62 m.; mężczyzna z Mentony, którego cały szkielet odkopał Riwiero, miał wysokości 1,85 m. Szkielety z Neanderthal i z Brux 1,70 m. Jeżeli tedy skiolety z Cro-Maguon i Mentony dosięgają wysoko.ści Patagończyka, to szkielety z Furfooz i Cefn przedstawiają niski wzrost Lapończyków, Minkopów i Buszmanów.

Najcelniejszą częścią szkieletu ludzkiego jest niewątpliwie czaszka. Za podstawę przy oznaczeniu jej kształtu, użyto części jej najrozmaitszych, zaś kształt ten zależy głównie od podłużnego i poprzecznego wymiaru, bo tym warunkuje się jej dłuższa i wyższa, czy krótsza i szersza forma, przeto uczony szwedzki Ketzius na tej zasadzie podzielił czaszki na długie i krótkie.