Szkielet człowieka cz. 3

Wymiar podłużny stanowi linia idąca od kości czołowej do potylicowej, a więc z przodu do tylu, łącząca z sobą dwa najodleglejsze punkty czaszki; wymiar poprzeczny linia leżąca między kościami skroniowymi, łącząca zatem dwa boczne najodleglejsze jej punkty. Wymiar podłużny zawsze jest dłuższy od poprzecznego; ponieważ zaś różnica między obydwoma bywa zmienna, raz większa, drugi raz mniejsza, od stosunku przeto ich do siebie zależy, czy dają czaszkę jako krótką, czy długą uważać należy. Stosunek dwóch tych wymiarów zowie się wskaźnikiem czaszkowym. Wymiar podłużny zgodzono się przyjmować równym 100, wymiar zaś poprzeczny wyrażać w odsetkach tej jedności, zowiąc go wskaźnikiem poprzecznym. Między długą a krótką formą czaszki wstawiono formę pośrednią, którą Welker nazwał prostą, a posiadaczów jej zrostogłowymi, Broca zaś średnią posiadaczów zaś jej średniogłowymi. Inni uczeni drobniejsze jeszcze wprowadzili poddziały.

Długogłowymi zwą się tedy ludzie o czaszkach, których wskaźnik poprzeczny waha się między 70 – 73; średnio albo prostogłowymi, których wskaźnik ten leży między 74 – 77; wreszcie krótkogłowym o wskaźniku poprzecznym równym 80 i więcej, wynoszącym zatem 80 i więcej odsetek wymiaru podłużnego.